Rezultate rada novinarke istraživačice Anise Mahmutović kad je u pitanju Evropski univerzitet Kallos iz Tuzle imali smo priliku pratiti u člancima koje je objavio portal Školegijum.
Anisa je priču o Kallosu počela reportažom: Mnogo fakulteta, a nigdje studenata od 8. 5. 2024. godine, zatim nastavila tekstom: Indeks iz kutije za banane, objavljenim 25. 7. 2024, te završila komentarom: Kallosu oduzeta licenca za rad, objavljenim 8. 11. 2024. godine. I tu nije kraj...
Novinarku Anisu je u maju ove godine javno saslušala Komisija za borbu protiv korupcije Predstavničkog doma Parlamentarne skupštine Bosne i Hercegovine, a rezultat tog saslušanja ogleda se u sljedećem:
1. Branislav Borenović je zabrinut i gasi svjetlo;
2. Mirnes Ajanović se naljutio i najavio nove krivične prijave.
Anisa Mahmutović je zbog svega navedenog označena kao meta, prijete joj, tužena je, baš kao i Udruženju BH novinari koje je uzelo u zaštitu. Tužba se sprema, a prijetnje su već stigle i Komisiji za borbu protiv korupcije i njenom predsjedniku Borenoviću...
Kao učesnika u obrazovnom procesu, hrabrost i profesionalnost Anise Mahmutović obavezuje me da priču o Kallosu stavim u širi okvir.
Prema stranici Agencije za razvoj visokog obrazovanja, Bosna i Hercegovina je do 1990. godine imala četiri javna univerziteta (po jedan u Banjaluci, Mostaru, Sarajevu i Tuzli). Godine 1993. obogaćena je za Univerzitet u Istočnom Sarajevu i Sveučilište u Mostaru (oba javna).
Do 2000. godine registrovan je Univerzitet u Bihaću i prvi privatni univerzitet – International Burch University u Sarajevu, a poslije 2000. još jedan javni i čak 18 privatnih univerziteta. Danas ih je ukupno u Bosni i Hercegovini 27 – u Brčko distriktu dva, u Republici Srpskoj devet i u Federaciji BiH 16 (13 B + 3 H). Drugačije razvrstano, u 11 univerzitetskih centara smješteno je 27 univerziteta, od kojih Banjaluka ima pet, Bihać jedan, Bijeljina tri, Brčko dva, Goražde jedan, Istočno Sarajevo jedan, Mostar četiri, Sarajevo četiri, Travnik tri, Tuzla dva, Zenica jedan, odnosno: 199 fakulteta, 14 akademija, 18 instituta sa preko 1500 studijskih programa, sve bez visokih škola kojih ima 14.
Zaključujem da nije samo Kallos loš, nego da loših ima još, jer logika ove ekspanzije upućuje na uzroke koji sežu dublje od korijena maline. I zabrinut sam zbog upitnih diploma ne samo ljekara, nego inžinjera, ekonomskih analitičara, pravnika, političara, kriminologa, psihologa... I prosvjetara.
Dva su razloga moje zabrinutosti. Prvi je pad broja studenata, vidljiv iz sljedećih podataka:
- 2000. godine bilo je upisano 63.425 studenata,
- 2011. godine bilo je upisano 122.419 studenata,
- 2018. godine bilo je upisano 87.696 studenata (izvor: Komunikološki koledž Banjaluka), a danas:
- 2026. godine upisana su 72.402 studenta (izvor: Agencija za statistiku BiH), sa tendencijom daljnjeg pada.
U žestokoj konkurenciji, sada 27 univerziteta vodi borbu za svakog studenta, ali ne podizanjem standarda, već spuštanjem kriterija, što je u preduniverzitetskom obrazovanju odavno normalna pojava. Vjerujem da su Ajanovićevi Kalošani iskreno začuđeni: ako se đacima poklanjaju ocjene, zašto se studentima ne bi poklanjala diplome.
Zatvoriti Kallos, a ostaviti otvorenim 99,99% osnovnih škola koje ili nemaju propisano opremljene kabinete ili se u propisno opremljenim ne realizuju eksperimenti, vježbe i praktični radovi, ne čini mi se dobrim rješenjem.
Za razliku od Borenovića, koji bi da ugasi svjetlo, ja mislim da ga najzad treba upaliti.
* kaloše (kaljače): plitka gumena obuća koja se navlači preko cipela kako bi se one zaštitile od blata, kiše i vlage
